Per 1 maart 2010 zal Daphne Koster (28), aanvoerder van het AZ-vrouwenelftal, ons land verlaten om in de Amerikaanse competitie te gaan spelen. Zij heeft een contract getekend bij competitiekampioen Sky Blue FC voor een half jaar, met een optie voor nog een half jaar. Hoe kijkt zij terug op haar voetbalcarrière in Nederland en ziet zij de toekomst bij Sky Blue FC voor zich? Wij spreken Daphne hierover na een training bij Fortuna Wormerveer.

Vorig jaar heb je met het Nederlands Elftal deelgenomen aan het EK. Jij was aanvoerder van het elftal en werd bestempeld als de heldin van het EK. Hoe heb je dat ervaren?
Samen met nog een aantal speelsters werd ik inderdaad belicht na het EK, maar ik ben me ervan bewust dat ik een onderdeel ben van een team. Dat ik als heldin werd bestempeld daar denk ik niet echt over na, het is dat je het nu zegt maar ik ben daar zelf niet mee bezig. Voor mij is het belangrijk dat we als team tot een zo goed mogelijk resultaat komen. Natuurlijk is het mooi dat je het op het EK goed hebt gedaan en daardoor complimenten krijgt, maar eigenlijk moet je het op dat moment al weer achter je laten en proberen vooruit te kijken.

Vond je het moeilijk om met al die aandacht om te gaan?
Nee, ik vond het niet per sé moeilijk om met complimenten om te gaan, maar wat ik wel moeilijk vond was dat je op het EK ineens met een ander niveau te maken kreeg dan het niveau dat je gewend was. Je krijgt ineens te maken met betere tegenstanders en toernooidruk en het moeten presteren. Daar raak je wel een beetje verslaafd aan en als je dan terugkomt van het EK dan is dat er ineens niet meer. Dan moet je opnieuw gaan zoeken naar een doel en dat is lastig. Ik denk dat dit voor alle internationals geldt.

Had je van tevoren een idee wat je van het EK kon verwachten?
Op het moment dat we het de kwalificatieronde waren doorgekomen en wisten dat we naar het EK zouden gaan zijn we ons natuurlijk wel goed gaan voorbereiden. Je leeft dan als team naar het EK toe. Tijdens het EK zelf heb ik er wel heel erg van genoten.

Was het EK een mooie tijd voor jou?
Toen brak er een moment aan waarin je je helemaal kon richten op het voetbal. Er was niets anders, geen werk, geen familie of vrienden, iedereen wist dat je je aan het richten was op het EK. Er waren geen afleidingen dus je kon je echt 100% focussen. Je ziet dan dat je individueel maar ook als team ineens hele grote stappen maakt. Dan gaan de ontwikkelingen erg snel, dat is fantastisch. Ik krijg nu natuurlijk de mogelijkheid om me in Amerika 100% te richten op het voetballen. Dat is heel erg fijn.

Je bent ook éénmaal Woman of the Match geworden bij het EK. Hecht je veel waarde aan dergelijke titels?
Nee, eigenlijk niet, want als ik Woman of the Match was geworden terwijl we hadden verloren, had ik er echt goed de pest in gehad. Ik hecht daar gewoon niet zoveel waarde aan. Natuurlijk is het leuk, maar je moet daar niet teveel aandacht aan besteden. Als je terugkijkt naar wat je hebt bereikt kan je beter niet alleen maar aan het genieten zijn, maar je vooral richten op wat je nog gaat doen: je moet vooruit blijven kijken. Je moet je weer opnieuw gaan focussen op iets anders.

Voor het EK ben je negen weken op trainingskamp geweest met de hele selectie. Wat vond je er van om zo lang met elkaar op te trekken?
Ik vond dat zelf nog wel meevallen, qua tijd. We zijn natuurlijk niet negen weken alleen maar bij elkaar geweest, we hebben in de negen weken wel opgebouwd. In het begin waren we twee dagen bij elkaar en weer een dag thuis. Dat werd opgebouwd, in augustus zijn me non-stop bij elkaar geweest.

Je hebt een lange tijd samen met Liesbeth Michgelsen een verdedigingsduo gevormd. Afgelopen seizoen is Liesbeth gestopt. Hoe voelt dat?
Bij AZ stond ik vaak als verdedigende middenvelder, dus daar vormden wij dan geen verdedigingsduo. Liesbeth was een speelster met erg veel ervaring, dus we missen haar in het team om haar kennis. Ook daar in ben ik vrij nuchter: alle speelsters komen en gaan, en ik ga zelf straks ook.

Je hebt de aanvoerdersband overgenomen van Liesbeth Michgelsen nadat zij is gestopt. Waarom zou jij zijn gekozen als aanvoerder?
Toen Liesbeth aanvoerder was, was ik al de reserveaanvoerder dus dat was wel een logisch gevolg. In het Nederlands elftal was in ook al aanvoerder dus het is eigenlijk een beetje vanzelf gegaan.

Je zal per 1 maart 2010 AZ verlaten voor het New Yorkse Sky Blue FC. Waarom heb je gekozen voor Sky Blue?
Op een gegeven moment kreeg ik te horen dat er verschillende clubs waren die interesse in mij hadden. Sky Blue was eigenlijk de eerste die met een concreet aanbod naar mijn zaakwaarnemer toe stapte. Ik had met mijn zaakwaarnemer een aantal voorwaarden besproken en die kon Sky Blue vrijwel allemaal inwilligen. Sky Blue was voor mij een interessante club omdat ze al kampioen waren geworden het afgelopen seizoen. Ik had er meteen een erg goed gevoel bij.

Is er een reden dat de Amerikaanse competitie je aandacht heeft getrokken?
Voetballen in het buitenland is altijd al een droom van mij geweest. Die droom was niet in Zweden voetballen of in Denemarken, maar wel in Amerika voetballen. Ik ben er al vaker geweest en als je dan terug komt, neem je wat mee van die cultuur en van hoe mensen daar in het leven staan. Vooral hoe ze daar met vrouwenvoetbal omgaan is heel anders dan hier. Er was dus altijd al die stille droom om die kant uit te gaan, en dat houd je dan toch altijd bij je.

Je hebt al eerder een aanbod gehad om in het buitenland te gaan spelen, waarom toen niet en nu wel?
Toen ik zestien was begon ik al bij het Nederlands elftal te voetballen. Toen kwamen er al wel eens mensen naar me toe die zeiden: “Jou zie ik wel eens in het buitenland voetballen” en dan vond ik dat wel leuk, maar ik had voor mijzelf een voorwaarde gecreëerd dat ik toch eerst een diploma moest halen. Toen ik eenmaal dat diploma had gehaald rolde ik weer in een baan, dus toen kwam het er weer niet van. Ik heb ook een periode gehad waarin ik het helemaal gehad had met die droom en mij alleen maar focuste op Nederland. Achteraf gezien waren dat alleen maar redenen om niet te gaan, ik was er blijkbaar niet klaar voor om die stap te zetten. Daarin ben ik gegroeid, waardoor de aantrekkingskracht van het voetballen in het buitenland is teruggekomen.

Je hebt een contract getekend voor zes maanden met een optie voor nog een seizoen. Hoe kijk je tegen die periode aan?
Mijn intentie is om daar te slagen, dus om daar het niveau aan te kunnen en om veel aan spelen toe te komen. Ik zie wel hoe het gaat, ik zal er in ieder geval alles aan doen om te proberen bij het niveau aan te haken maar als het niet bevalt dan kan ik altijd terug naar AZ, dat is mij reeds toegezegd. Als het wel bevalt heb ik de mogelijkheid om nog te blijven. Gelukkig heb ik aan de KNVB echt een hele goede werkgever (Daphne is Coördinator Jonge talenten bij de KNVB). Dat klinkt aan de ene kant heel erg logisch, maar aan de andere kant is het ook gewoon een werkgever die een werknemer zes/zeven maanden lang moet missen. Voor mij is het een lekker gevoel dat als het niet lukt in Amerika ik iets heb om op terug te vallen. Ook op voetbalgebied. Maar voor alle duidelijkheid, ik ga er alles aan doen om te slagen bij SkyBlue.

Verwacht je een basisplaats bij Sky Blue FC?
Zelfs hier verwacht ik niet dat ik van een basisplaats kan uitgaan. Als je in een sport zo denkt, dan zit je volgens mij al op de verkeerde weg. Ik verwacht dus geen basisplaats maar ze hebben mij wel gehaald om mij te laten spelen. Ik verwacht dus wel te spelen, maar het is aan mijzelf om een plek af te dwingen die constant is, net zoals het hier is.

Je bent Talent Coördinator bij de KNVB, hoe zie je dat voor je als je besluit langer in Amerika te blijven?
Ik ken de consequenties als ik besluit om mijn contract met een jaar te verlengen. Ik begrijp dat het voor mij en ook voor de KNVB dan niet zinvol is om mijn werkzaamheden voort te zetten. Dus als ik besluit om mijn optie in te willigen zullen ze iemand anders zoeken.

Hoe kijk je aan tegen je Amerikaanse avontuur? Denk je dat je weet wat je te wachten staat?
Het is anders dan in Nederland omdat ik er daar niet per se bij hoef te werken. Dat houdt echter niet in dat ik ook zeker niets erbij ga doen. Er zijn sporters die het heerlijk vinden om zich alleen te hoeven focussen op de sport zelf, maar ik weet nog niet of dat voor mij ook geldt. Ik vind het ook wel leuk om er iets bij te hebben, maar het zou leuk zijn als de verplichting tot (een baan erbij hebben voor de financiële ondersteuning) wat minder is.

Ben je van plan om in Amerika te gaan werken of studeren?
Ik weet sowieso nog niet wat mij precies te wachten staat daar, hoe de intensiteit van de trainingen en de competitie is en hoe het zit met de belasting (van het lichaam). Als ik eenmaal daar ben kan ik altijd nog besluiten om iets erbij te gaan doen, maar ik wil het eerst even aankijken. Aan de andere kant is het halfjaar waarschijnlijk om voordat ik het weet. Als het langer was geweest had ik er misschien wel al over nagedacht maar nu is het maar een half jaar, en in dat halve jaar heb ik al een heel druk schema, mede omdat ik ook voor het Nederlands elftal beschikbaar blijf.

Heb je al een idee hoe de competitie eruit ziet waarin Sky Blue FC meedoet?
Het is op een hele andere manier ingedeeld dan in Nederland. In plaats van dat er zes clubs strijden om het kampioenschap van de competitie, strijden daar de eerste vier clubs om het kampioenschap middels play-offs . Sky Blue had bijvoorbeeld een heel moeizaam begin afgelopen jaar, met de hakken over de sloot hebben zij nog de vierde plaats weten te bemachtigen maar uiteindelijk werden zij kampioen. Zo raar kan het daar dus lopen doordat de competitie er heel anders uitziet. De eerste plaats zegt daar niet zoveel, je moet gewoon zorgen dat je bij de eerste vier komt. Als je eenmaal daarbij zit, kan er nog van alles gebeuren. Je vliegt ook naar de verschillende staten toe omdat daar we daar bijvoorbeeld op trainingskamp gaan of een wedstrijd moeten spelen. Ik vlieg aankomende maand al drie keer heen en weer binnen Amerika en tussen Amerika en Nederland. Het zal een druk schema worden het komende half jaar maar het scheelt zoveel dat ik er niet naast hoef te werken. Nu kan ik me echt volledig gaan focussen.

Waar zie je jezelf over 5 jaar?
Dat weet ik echt niet. Ik vind het heel moeilijk om aan te geven wat ik dan aan het doen ben. Sommige mensen vragen wel eens: “Hoe lang ga jij nog door?”, maar daar kan ik echt geen antwoord op geven. Ik wil sowieso nog wel een EK spelen. Ik hoop dat het Nederland gaat lukken om het EK hier naartoe te halen. Dat zou heel erg mooi zijn. Maar eerst wil ik nog meer groeien en mij nog meer ontwikkelen.